Wereldwijd worden er jaarlijks miljoenen dieren het slachtoffer van de meedogenloze bontindustrie.

Dieren zoals nertsen, vossen en chinchilla’s worden met duizenden in erbarmelijke omstandigheden op speciale bontfarms gehouden. Hun korte leven moeten ze slijten in kleine draadgazen kooien. Na een aantal maanden worden deze (veelal jonge) dieren de nek omgewrongen, vergast of anaal geëlektrocuteerd.

Daarnaast worden er in landen zoals de VS, Rusland en Canada miljoenen wilde dieren gevangen met wrede wildklemmen of strikken. Dieren die de pech hebben in zo’n klem of strik te komen zijn niet onmiddellijk dood: daar gaat vaak een uren- tot dagenlange doodstrijd aan vooraf. Van pijn, angst en stress knagen vele dieren hun (in de klem geraakte) ledematen aan of door. Zijn de dieren nog niet dood voor de bontjagers komen, dan zal er op een gewelddadige manier een einde worden gemaakt aan hun leven: zij worden verstikt of doodgeslagen. Ook via Aziatische landen komt steeds meer huisdierenbont van honden en katten naar Europa. Deze dieren worden zonder verdoving en op een gruwelijke manier afgemaakt en gevild. Met een mes worden de dieren in de hals of ander lichaamsdeel gestoken, tot ze doodbloeden, of ze worden opgehangen of levend gekookt.

De truc met het konijn
Konijnenbont wordt vaak afgedaan als restproduct van de vleesproductie. Maar net zoals nertsen, vossen en chinchilla’s worden konijnen wel degelijk voor hun pels gefokt en geslacht. In landen zoals Zweden, Frankrijk en China worden jaarlijks miljoenen konijnen gefokt en geslacht voor hun pels.

De konijnenbontindustrie vereist een dikkere/stevigere pels dan de pels van vleeskonijnen. Een vleeskonijn wordt tussen 2.5/4 maanden (slachtleeftijd kan per land verschillen) geslacht voor zijn vlees, een bontkonijn wordt na ongeveer 6/8 maanden (slachtleeftijd kan per land verschillen) geslacht voor zijn pels. De pels van vleeskonijnen wordt vaak gebruikt voor o.a. speelgoed, kattenspeeltjes, vilt en zeemleer. De pels van bontkonijnen wordt gebruikt voor kleding.

Konijnenbont wordt vaak geïmporteerd uit China. Konijnen worden daar net zo gruwelijk afgemaakt als honden en katten (voor hun vlees en pels). Opeengepropt in veel te krappe kooien. Het levend villen van dieren en dus ook van konijnen is daar geen uitzondering.